Van jongs af aan had ik elke ochtend hetzelfde ritueel. Ik stond op en ontwaakte samen met de herhalingen van het journaal in de zetel. Ik werd elke ochtend op de hoogte gebracht over de belangrijke actuele thema’s die zich de avond ervoor hadden afgespeeld. Velen zouden denken dat het juist slaapverwekkend is voor kinderen van 12 jaar, maar dat was het allesbehalve. Een ding werd toen duidelijk: ik werd getriggerd door de actualiteit. Als prille tiener vond ik het niet oninteressant en onbelangrijk om mee te zijn met de actualiteit. Hoe ouder ik werd, hoe prominenter de rol van actualiteit voor me werd. Toen de vraag rees of Journalistiek niks voor me was om te gaan studeren, moest ik niet lang nadenken.

Al snel maakten ze ons in de opleiding duidelijk dat de journalist fungeert als de waakhond van de maatschappij. En waar wordt dat het meest in de praktijk gebracht? In de politiek uiteraard. En dat is net waar een nieuwe passie ontstond. Ik probeerde het politieke schouwspel op alle fronten te volgen. Een nieuwe wereld opende zich waarin ik misschien wel mijn toekomst zie als journalist. Toch heb ik nog een andere passie die minstens een even groot is als politiek. Van kinds af aan ben ik altijd intensief bezig geweest met sport. De jongste jaren kan ik mezelf ‘ een triatleet’ noemen. Een sport waar ik door gepassioneerd raakte wat ervoor zorgde dat dat net de plek was, waar ik mijn eerste stappen zette in het werkveld.

Politiek en sport staan nota bene helemaal niet ver van elkaar. 😉